1.
ในบรรดาเรื่องราวของตัวการ์ตูนที่โลดแล่น มีเรื่องราวของคนคู่หนึ่งประทับใจผมตลอดมา เรื่องของ โกได ยูซากุ และ โอโตนาชิ เคียวโกะ แห่งเรื่อง แมนชั่นอิโกกุ ของทากาฮาชิ รุมิโกะ นักเขียนสาว(ใหญ่)ผู้ให้กำเนิดตัวละครมากชื่อ เช่น รันม่า อากาเนะ รัม(ลามู) และตอนนี้ที่กำลังวนเวียนอยู่ระหว่างอดีตและปัจจุบันใน อินุยาฉะ
เรื่องราวชองสองคนนี้เริ่มต้นเหมือนเรื่องราวของหนุ่มสาวอีกล้านล้านคู่ "When a boy meets a girl,..." เมื่อหนุ่มพบสาว พระเอกของเรื่องเป็นหนุ่มน้อยนักเตรียมสอบเอ็น ได้ข่าวว่าเตรียมมา2-3ปีแล้ว ก็ยังได้แต่เตรียม มาจากบ้านนอกมาอาศัยหอพักอยู่ในเมือง ร่วมกับเพื่อนข้างห้องที่แสนจะประหลาดทุกห้อง และเพื่อนร่วมห้องคือความเกียจคร้านและท้อแท้ของตัวเอง บรรยากาศช่างน่าเบื่อ และสุดเหงา
พลันโลกก็สดใสกระจ่างเมื่อได้พบกับสาวเจ้า หลานของเจ้าของบ้าน ซึ่งตัดสินใจมาทำงานเป็นผู้ดูแลหอพักคนใหม่ แทนคนเก่าที่ลาออกไปเพราะประสาทกิน พระเอกของเราหลงรักนางเอกทันทีที่แรกเห็น และพยายามผูกสัมพันธ์ แต่อุปสรรคมีมากมาย ทั้งเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่เข้าใจกัน การกลั่นแกล้งของเพื่อนข้างห้อง มีสาวมาติดพระเอกบ้าง มีหนุ่มมาจีบนางเอกบ้าง แต่สาเหตุสำคัญที่สุดก็คือ นางเอกไม่เปิดใจให้ใครเลยในเรื่องของความรัก เพราะเธอยังมีเขาอยู่ในหัวใจ-โซอิจิโร่-สามีของเธอที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน
คนทั้งคู่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง เข้าใจกันยิ่งกว่าเข้าใจจังหวะการเต้นของหัวใจของตัวเอง ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงความรักอันเปี่ยมล้นที่มีให้กันไม่น้อยกว่าความรักที่มีให้ตัวเอง เธอเสียสละชีวิตวัยเรียนเพื่อออกมาแต่งงานกับเขา โดยหันหลังให้กับเสียงคัดค้านของพ่อแม่ ส่วนเขาลาออกจากอาชีพครูที่ใฝ่ฝัน มาร่วมเดินทางไปด้วยกัน
แต่เขาก็มาจากไปอย่างกระทันหัน ไม่มีแม้แต่คำลา
"คุณโซอิจิโร่ ฉันไม่มีวันลืมเขาไปได้หรอกค่ะ" นางเอกบอกพระเอกในตอนแรก
"ผมขอรับเอาคุณมาอยู่ในใจผมด้วยนะ เพราะคุณเป็นส่วนหนึ่งของคนที่ผมรัก" พระเอกบอกในตอนสุดท้าย
"สัญญากับฉันหน่อย อย่าตายก่อนฉัน ถ้าเป็นคุณอีกคน ฉันคงทนมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหว" 2.
วันนี้ผมเพิ่งได้รับข่าวของความตาย ความตายของสามีเพื่อนร่วมรุ่นที่คณะของผม ทั้งคู่รู้จักกันตอนทำงาน และตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันมาได้ไม่ถึงสองเดือน
ฝ่ายชายเป็นคนดี มีน้ำใจ ฟังจากน้ำเสียงอาลัยของเพื่อนๆที่รู้จักก็รู้สึกได้
ฝ่ายหญิงเป็นคนเงียบๆ แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความอ่อนโยนที่มีให้กับทุกคน ทั้งสองคนรวมความรัก ความหวัง ความฝันที่มี เป็นชีวิตคู่ และหวังว่ามันจะอยู่ตลอดไป จนกว่าความตายจะมาพราก และความตายก็มาพราก โดยเป็นเวลาที่ไม่สมควรเลยแม้แต่น้อย
เรื่องจริงมันช่างโหดร้าย ยิ่งไปกว่าเรื่องแต่ง เพราะไม่มีนักเขียนคนใดใจร้ายกับตัวละครที่ตัวเองให้กำเนิดได้ขนาดนั้น
แต่ชีวิตมันมักจะทำร้ายเราแบบนี้ และพระเจ้า ก็มีพระประสงค์เร้นลับที่เราไม่อาจเอื้อมคาดเดา
แต่อย่างน้อย เขาก็จากไป ในขณะที่กำลังทำหน้าที่สามีอย่างดีที่สุด(กำลังขับรถไปรับภรรยา) เขาจากไป ในขณะที่ความรักของเธอ เปล่งประกายเจิดจ้าในตัวเขาที่สุด และจากไปด้วยความรุ้สึกว่า เรารักกัน
แต่จริงๆแล้ว เขาไม่ได้จากไปไหน เขายังมีชีวิตอยู่ ทั้งในความทรงจำของทุกคน และมีชีวิตอยู่ไปพร้อมๆกับเธอ ในหัวใจคนที่เขารัก
ขอให้ความตายเป็นเหมือนฝาห้องโปร่งใส ที่แยกเราออกจากกัน และตัดขาดการสื่อสาร แต่ยังอนุญาตให้เราคิดถึงกัน และรู้ว่าอีกคนยังอยุ่
ขอให้การจากลาเป็นดั่งเปลวไฟ ที่จะเผาทองคำคือความสัมพันะของเธอสองคน ให้สุกปลั่งยิ่งขึ้น
และขอให้โอโตนาชิ เคียวโกะ ได้เจอ โกได ยูซากุ อีกครั้ง ไม่ว่าในรูปแบบใด และเวลาใดก็ตาม
ด้วยความห่วงใย...
3.
ถ้าฉันไม่ตื่น ไม่อาจฟื้นตื่นขึ้นมาเพื่อพบเจอกัน
สิ่งหนึ่งที่มีจากฉัน อยากจะขอร้องให้เธอฟังจะได้ไหม
วันและคืน วันคืนต่อจากนี้ ต้องมีชีวิตที่เข้มแข็งและก้าวเดินไป
อย่าให้น้ำตา และความอ่อนไหวเข้ามาทำร้ายทุกๆอย่างที่เธอฝัน
ต้องเปิดชีวิตทั้งชีวิตของเธอ ให้เจอะให้เจอทุกอย่าง เก็บมันไว้เป็นพลัง
สร้างความฝันที่สวยงาม และยิ่งใหญ่ ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เธอยังมีฉัน
เพื่อให้ฉันได้นอนหลับ และเห็นเธอยืน ได้อย่างฝัน
